Destek ve direnç, teknik analizin en eski ve aynı zamanda en öznel aracıdır. Üzerine on seviye çizilmiş herhangi bir grafiği açın; ilk soru seviyelerin nerede olduğu değil, hangilerinin önemli olduğudur. Bunun cevabı bir his değildir: ölçülebilir. Bu, dirence dönüşen destek fikrinin bir adım ötesidir.
1. Pivotlardan başlayın
Bir seviye, ancak fiyatın kendisi onu işaret ettiyse ekranda olmayı hak eder. Her iki yanında sabit sayıda mum kapandıktan sonra onaylanan bir pivot tepe ya da dip, piyasanın gerçekten döndüğü yerdir. Onaylı pivotlarla oluşturulan seviyeler onları kimin çizdiğine bağlı değildir ve sonradan yer değiştirmez.
2. Temasları sayın
Fiyat aynı bölgede ne kadar çok döndüyse, orayı o kadar çok katılımcı izler ve orada yeniden tepki vermesi o kadar olasıdır. Neredeyse aynı yükseklikteki pivotlar ayrı seviyeler değil, tek bir bölgedir; içindeki pivot sayısı da temas sayısıdır. İki temas bir varsayımdır; altı temas grafiğin bir gerçeğidir.
3. Süreyi ve hacmi tartın
Aylardır ayakta duran bir bölge geçen hafta doğmuş olandan daha önemlidir; yüksek hacimli mumların oluşturduğu bir bölge de sığ işlemle oluşmuş olandan daha önemlidir. Bölgeye en yakın hacim düğümü işlemin gerçekten nerede yapıldığını gösterir; bölgenin kenarını ona göre ayarlamak, seviyeyi gerçek faaliyete bağlı tutar.
4. Rol değişimlerini cezalandırın
Bir seviye kırıldığında çoğu zaman rolünü tersine çevirir: kırılan destek direnç gibi davranma eğilimindedir. Ancak daha önce birkaç kez kırılıp geri kazanılmış bir bölge, hiç teslim olmamış bir bölgeden daha az güvenilirdir; bu yüzden her rol değişimi ağırlığından puan düşmelidir.
5. Eskimiş olanı devreden çıkarın
Fiyatın yıllardır ziyaret etmediği bir seviye, kaç temas almış olursa olsun önemini yitirir ve yalnızca grafiği kalabalıklaştırır. Şu anda önemli olan seviyeleri tutun: çok uzun süre temas almayan bölgeleri grafikten çekin ve ekranda aynı anda kaç bölge olacağını sınırlayın.
